บุหงา ลังกาวี

ยกคำพูดมา

นกก้อนหิน..

      วันนี้ถือเป็นครั้งที่สองที่ฉันมีโอกาสได้เขียนเรื่องราวต่าง ๆ ลงในบล็อกอีกครั้ง...

ทำไมเหนื่อยจัง...เหนื่อยกาย หรือ เหนื่อยใจ หรือเหนื่อยทั้งสองอย่าง...

เวลาหนึ่งวันกับการที่ที่เราไม่ค่อยชอบนัก มันช่างรวดเร็ว จนบางครั้งเหมือนเรายังไม่ได้ทำอะไรให้เรียบร้อย

อากาศที่ร้อนอบอ้าว...เกลียดอากาศแบบนี้มากๆ เพราะรู้หดหู่ใจ บอกไม่ถูก

ช่วงบ่ายของวันนี้ฉันเดินเข้าไปในร้านหนังสือ พบกับหนังสือเล่มหนึ่งชื่อว่า "นกก้อนหิน" คนเขียนก็ "บินหลา สันกาลาคีรี"

พี่คนนี้เคยได้รับรางวัลนักเขียนซีไรต์จากเรื่อง "เจ้าหญิง" เป็นประจำหากเวลาที่ฉันสนใจหนังสือเล่มไหน ฉันก็จะอ่านที่ปกหลังของเล่มนั้นทันที

  

 "...คนดีของฉัน คำสัญญาไม่ใช่พันธนาการ...

      "เธอต้องเชื่อว่าตัวเธอเป็นอิสระ

      ปลดปล่อยตัวเองจากคำสัญญาที่เคยให้แก่กัน

     ในวันข้างหน้า ถ้าเธอจะกลับมาหาฉันก็เพราะอยากจะกลับมา

ไม่ใช่มาเพราะคำสัญญา ถ้าเธอพบว่าสามารถรักใครได้มากกว่าฉัน

เธอจงรัก และเลือกอยู่กับเขา ฉันก็จะเป็นสุขไปกับความรักของเธอ"

 

       ความรักที่แท้ไม่ใช่ความซื่อสัตย์

      ยิ่งไม่ใช่การเรียกหาความซื่อสัตย์

ความรักคือโอกาส ไม่ใช่จำกัดโอกาส ความรักมีอิสรเสรี...

 

      อ่านเพียงแค่นี้ ฉันตัดสินใจที่จะซื้อหนังสือเล่มนี้ทันที แต่ใช่ว่าจะหยุด...

เพราะหากเมื่อไหร่ที่หลุดเข้าไปร้านหนังสือ ฉันเหมือนคนที่อยู่ในอีกโลกหนึ่ง สามารถอยู่ได้ทั้งวัน

อ่านหนังสือไปได้เรื่อย ๆ อย่างไม่รู้เลยว่าเวลามันผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว....

 

    นอกจาก หนังสือเล่มนี้ ฉันเจอหนังสืออีกเล่มที่กำลังเป็นหนังออกฉาย "ฝัน โคตร-โคตร"

เป็นหนังเรื่องนึงที่ฉันอยากดู แต่ตอนนี้แค่หาเวลาให้กับตัวเองยังยากเลย...เอาว่าคงต้องได้ดูแน่ ๆ ....

...ไม่น่าเชื่อว่า หนังเรื่องนี้ "พิง ลำพะเพลิง" จะเขียนเอาไว้เมื่อ ยี่สิบปีก่อน เค้าต้องมีการปรับบางส่วนที่ดูเชยๆออกไปบ้าง

เพื่อเพิ่มความน่าสนใจให้กับหนัง....เห็นหนังสือ ฉันยังคงทำเหมือนปกติ คืออ่านปกหลังของหนังสือ....

ฉันจำข้อความไม่ได้ แต่จำได้ว่า คุณพิง เขียนไว้ดีทีเดียว เป็นเรื่องของเวลา

อดีต ปัจจุบัน และ อนาคต เหมือนบอกให้คนเราอยู่กับสิ่งที่เป็นอยู่ อย่าคิดแก้ไขอดีต และอย่ามองอะไรให้เกินเลยไปถึงอนาคต

เพราะปัจจุบัน ตอนนี้ ณ เวลานี้ หรือที่ฉันเขียนอยู่นี้ พรุ่งนี้หรือ อีกหนึ่งชม.ข้างหน้า ก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว

เราควรเลือกทำปัจจุบันให้ดีที่สุด เพราะเราไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร และหากปัจจุบันเราทำอะไรผิดพลาดไป เมื่อมันกลายเป็นอดีต

เราจะเสียใจ เพราะเราไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีกเลย.... (อันนี้ฉันสรุปเท่าที่ฉันพอจะจำและเข้าใจในแบบของฉัน)

 

  ออกจากร้านหนังสือมาได้หนังสือมาเยอะอยู่ แต่ที่เมื่อวานซื้อมาก็ยังไม่ได้อ่านเลย...ให้ตายเหอะ อิอิ

ความสุขกับหนังสือก็ดี คงต้องขอบคุณคนสองคน คือ พ่อกับแม่ ที่ไม่เคยห้ามให้ฉันอ่านหนังสือ การ์ตูนมหาสนุก หรือขายหัวเราะในตอนเด็ก ๆ

เพราะเมื่อโตขึ้น ฉันก็ยังคงมีนิสัยที่ชอบการอ่าน แต่ก็อยากได้เวลาและสถานที่ ยิ่งถ้าได้นอนบนเปล แถวริมทะเล มีหนังสือเล่มโปรดที่อยากอ่าน

โอ้โห....นั่นคงทำให้ฉันมีความสุขได้บ้าง (เออ..ออกมา ยังมีหนังสือที่อยากได้อีก แต่งบประมาณนี่...คิดว่าพอก่อนจะดีกว่า)

    เพราะหนึ่งในหังสือที่ได้มาวันนี้ มีของ "ปราย พันแสง" นักเขียนคนโปรดของฉันติดมาด้วย แค่อ่านปกหลังก็วางไม่ลงแล้ว

ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะอ่านเล่มไหนดี แต่ทีแน่ ๆ คงต้องรีบอ่าน เพราะจะได้มีเวลาอ่านหลายรอบ...อีกอย่าง การอ่านหนังสือ มันคงทำให้ฉันได้พัฒนาสมองที่มีรอยหยักไม่มากนัก

และคงทำให้ฉันได้มีความคิด หรือ มีไอเดีย ที่จะทำอะไรใหม่ ๆ ได้อีก....(วันนี้เจ้านายเกิดอยากเขียนคอลัมม์ เค้าคงบันทึกมา แต่หน้าที่ฉัน คือ คงต้องเรียบเรียง จะดีใจหรือเสียใจดีล่ะ งานนี้...)

 

...เกือบหกโมงเย็นแล้ว มีนัดเสริมความงาม...

 (คือ ไม่งามก็ต้องเสริมกันไป...ไม่ใช่ ฉันคิดจะตัดผม แต่แม่กะพ่อ ก็ดูจะไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่

สงสัยคงต้องบำรุงดูแลต่อไป..เอ๊ะ!!หรือผมยาวมากทำให้ฉํนโง่ลงป่าวน๊า...แต่คิดแบบนี้ ดูท่าจะบ้า มากว่า โง่นะเนี่ย อิอิ)

 

...ในหนึ่งปีสี่ฤดู ต่อให้อีกสี่ปี่ก็มีแค่สี่ฤดู ฉันไม่ได้รอเธอนานกว่านี้....นกก้อนหิน

 

  

   วันนี้ทำให้ฉันได้เข้าใจคำว่ารัก ที่แต่ละคนมักมีนิยามแตกต่างกันไป แต่อาจารย์เนาวรัตน์ ทำให้ฉันเข้าใจได้ว่า

รักแบบ ที่พ่อแม่รักฉัน รักแบบไหนที่เพื่อนรักฉัน และรักแบบไหนที่ใครคนนึงควรจะรักฉัน...

และ ฉันเองควรมอบความรักให้พวกเค้าเหล่านั้นแบบไหนบ้าง....