Tang's profileบุหงา ลังกาวีPhotosBlogNetworkMore  |  Tools Help |
|
|
September 27 ช่วงสอบกับกองดุริยางค์ทหารบก... เมื่อวานนี้ฉันได้มีโอกาสจัดรายการวิทยุออนไลน์ จัดไปแบบขำ ๆ เพราะเครื่องมันไม่ใช่อย่างที่เราเคยใช้
อากาศเมื่อวาน อึมครึม...บอกไม่ถูก ซึ่งเป็นบรรยากาศที่ฉันไม่ชอบมาก ๆ เพราะมันทำให้ฉันรู้สึก "หดหู่"
อาจเพราะไม่ได้พูดแบบจัดรายการมานานแล้ว เมื่อวานก็มีอะไรที่ได้พูดออกไปตามความรูสึกบ้าง ก็ดีนะพูดไปแล้วมีคนที่เค้าฟัง
และสามารถโต้ตอบสิ่งที่เราพูดได้ทันที อากาศที่ร้อนอบอ้าว ซึ่งฉันมองว่า ฝนคงตกแน่ ๆ แต่ผิดคาด ฝนไม่ตก..
ในวันนี้ฉันมีโอกาสได้จัดรายการอีกครั้ง แดดออกดี รู้สึกมีชีวิชีวาขึ้นมาหน่อย สงสัยวันนี้ฝนคงไม่ตก...แต่ ที่ไหนได้ล่ะ ตกลงมาซะเยอะเชียว...(เดาผิด จริง ๆ )
วันนี้มีคนมาเปงกำลังใจในรายการเยอะเลย เปิดเพลงไปก้อยิ้มไปเพราะดูท่าทางทุกคนจะมีความสุข บ่ายวันอาทิตย์อารมณ์ที่รู้ว่าพรุ่งนี้ต้องทำงานอีกแล้ว
พรุ่งนี้ต้องไปเรียนอีกแล้ว หรือ พรุ่งนี้ต้องไปสอบอีกแล้ว หลายคนไม่ได้รู้สึกดี เพราะความรู้เหล่านั้นฉันเองก็ผ่านมันมาแล้วเหมือนกัน...
มันเหมือนที่เค้าว่าถ้าผ่านวันนี้ไปได้เมื่อไหร่ "ยกภูเขาออกจากอก" มันเป็นเรื่องจริง พูดถึงเรื่องสอบสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
ช่วงนี้ฉันและเพื่อน ๆ จะต้องรวมตัวกันที่กองดุริยางค์ทหารบก เพื่ออ่านหนังสือ นั่นเป็นห้องของพี่ดล สุดหล่อ ขวัญใจพวกเรา พี่ดลเป็นญาติของนังข้าว...เค้าได้ห้องพักเพราะเป็นทหารที่นั่น
แต่พี่เค้าแต่งงานมีครอบครัวเลยย้ายไปอยู่บ้านของตัวเอง แต่ก็เก็บห้องนี้ไว้ใช้แต่งตัวเวลาที่มีงาน เพื่อนฉันในสมัยเรียน ก็เหมือนนักศึกษาทั่วไป ตอนเรียนไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่ตอนสอบนี่สิ เครียดกันจนจะบ้า
สอบเก้าโมงเช้าวิชาการตลาด อ่านหนังสือเล่มหนามากๆๆๆตั้งแต่สองทุ่มจนถึง หกโมงเช้า จะไม่ให้อ่านขนาดนั้นได้ไงล่ะ ก็ตอนเรียนเล่นโดดกันเป็นว่าเล่น เข้าไปก็คุยกัน กินขนมกัน หลับกันเป็นประจำ
และทุกครั้งหลังออกจากห้องสอบ ทุกคนก็จะลงมารอเพื่อน ๆ แต่ละคนก็จะพูดถึงข้อสอบที่เพิ่งทำผ่านไป บางคนตอบเหมือนกันก้อดีใจกันใหญ่ (ไม่รู้ว่าถูกป่าว หรอกนะ)...
ฉันก็เป็นคนนึงที่ถือว่าทำข้อสอบไม่เร็วและไม่ช้ามาก แต่ออกมาฟังคำตอบ ทำไมเราตอบไม่เหมือนคนอื่นเลยว่ะ..(ใจเสียมาก ๆ )
....เกือบทุกวิชาที่ฉันจะต้องโทรไปร้องไห้กับแม่ กลัวว่าผลสอบจะออกมาไม่ดี และคงประกอบกับสภาวะความเครียดบางครั้งสอบวันเดียว สองวิชา แล้วก็เป็นวิชาที่เรียกว่า "แรงทั้งคู่"
ช่วงเวลา สี่ปี ในการชีวิตในมหาวิทยาลัย กับชุดนักศึกษาที่ถือว่ามีเกียรติมากที่เราได้มีโอกาสใส่มันด้วยความภาคภูมิใจ แค่ สี่ปี เท่านั้นที่เราจะได้ชุดนักศึกษา เพื่อน ๆ รุ่นพี่ รุ่นน้อง
กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต (แต่ถ้าใครมีแฟน..เพื่อนก้อตัดๆไปก่อน จะนึกได้ตอนทะเลาะกับแฟน)...จะว่าเพื่อนฉัน จะแต่ละคนเนี่ย มีอะไรที่ไม่เหมือนกันเลย อย่าง (อี)กบ หรือ ไอกบ ของเพื่อน
เป็นนักเรียนที่จบมาจากโรงเรียนดังในกรุงเทพ เป็นโรงเรียนฝึกให้ผู้หญิงมีความเป็นกุลสตรี แต่อีนี่ไม่มีใครว่ามันจบมาจากโรงแห่งนั้นหรอก...55555
ก็จะให้เชื่อได้ไงล่ะ คุณเธอเล่นทั้งวีน ทั้งเหวี่ยง ด่ากราดไม่สนใจใคร...แต่ กบเป็น คนขยัน เรียนดี กบเรียนสาขา JR หรือวารสารและหนังสือพิมพ์ บางทีมันก็เหมือนเป็นอะไรที่ทุกคนพยายามจะไม่เถียงปล่อย
แบบช่างมันเหอะ...เขียนแล้วจะว่านินทาเพื่อน ...ไว้มาเล่าต่อดีก่า....อิอิ
สุขสันต์วันอาทิตย์ที่ฝนตกจ้ะ.. TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://chaotainews003.spaces.live.com/blog/cns!BF9F3ED3F7D883CA!1009.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
